فقر



ﺑﻮﯼ ﺳﯿﮕﺎﺭٍ ﺷﺪﯾﺪﯼ ﺁﻣﺪ

ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯿﮕﻮﯾﻢ، ﻧﮑﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﭘﺪر غمگین اﺳﺖ

ﻧﮑﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺩﻟﺶ

ﭘﻠﻪ ﻫﺎﺭﺍ ﺩﻭ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻃﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﺗﺎ ﺭﺳﯿﺪﻡ ﺑﺮ بام

ﭘﺪﺭﻡ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ

ﺯﯾﺮ ﺁﻭﺍﺭ ﻏﺮﻭﺭﺵ ﻣﺪﻓﻮﻥ

ﺯﯾﺮ ﻟﺐ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ

ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻋﺪﻝ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟

که ﭼﺮﺍ ﻣﺰﻩ ﯼ ﻓﻘﺮ ﻭﺳﻂ ﺳﻔﺮﻩ ﯼ

ﻣﺎﺳﺖ

ﻭ ﭼﺮﺍﻫﺎ ﻭ ﭼﺮﺍ ﻫﺎﯼ ﺩﮔﺮ

ﺩﻝ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻟﺮﺯﯾﺪ ﻣﺜﻞ ﺯﺍﻧﻮ ﯼ ﭘﺪﺭ

ﺩﯾﺪﻥ ﺍﯾﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﺑﻮﺩ

ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺷﺎﻋﺮ ﮐﺮﺩ


/ 0 نظر / 31 بازدید